Þegar hann og Þorsteinn Pálsson tóku snerrur í Sjónvarpinu á sínum tíma í þáttum og fréttum vakti það athygli mína hve málefnalegir þeir voru að sviðsbaki og hve margt gott Ásmundur lagði til mála.

Þess vegna varð ég ekki hissa þegar Ásmundur var einn af þeim sem áttu hlut að Þjóðarsáttinni svonefndu sem var eitt mesta stjórnmálaafrek liðinnar aldar að mínum dómi.

Það verður ekki ónýtt að fá Ásmund til að koma til skjalanna fyrir lífeyrisþega eftir að hann er sjálfur kominn í þann hóp.

Nógu margar eru blekkingarnar og óréttlætið sem viðgengist hefur í þjóðfélagi okkar þótt þessi nýjasta, að lífeyrisþegar, sem talin var trú um að þeir væru að greiða fé til að geta gengið að í ellinni, eru látnir vita af því bara rétt sisvona að þetta hafi aldrei verið ætlunin.

Ekki aðeins eru peningarnir teknir frá þeim sem sagt var að myndu gengið að þeim í ellinni, heldur er ætlunin að taka þá í að fjárfesta í verkefnum sem lagt var út í í geggjun græðgisbólunnar en hefur nú verið klúðrað.

Í ofanálag á að nota féð til að fjármagna ósjálfbæra nýtingu og rányrkju þar sem núlifandi kynslóð ætlar að hrifsa til sín alla fáanlega orku á 50 árum og skilja afkomendurna eftir orkulausa.

Sem sagt: Tvöfalt rán, fyrst rænt frá gamla fólkinu og síðan frá barnabörnunum.

Vonandi er að Ásmundur láti nú til sín taka til þess að hamla á móti þessu tvöfalda óréttlæti, þar sem jafnrétti kynslóðanna er fyrir borð borið í óvenju ósvífnum mæli.    

Í flugvél eru margir hlutir sem eru smáir en allt flugið hangir samt á. Á fyrstu flugvélinni sem ég átti, var bolti sem hélt vængstoð.  Ef boltinn gaf sig losnaði stoðin og vængstoðin þar með.

Ef vængstoðin losnaði rifnaði vængurinn af flugvélinni. Þetta gerðist í Bandaríkjunum og í ljós kom, að skoða þurfti sérstaklega alla svona bolta á flugvélum af þessari gerð til þess að koma í veg fyrir að þetta gerðist aftur.

Á Vestfjörðum eru þrjú stærstu fuglabjörg Evrópu auk annarra smærri. Fjallið Ritur milli Aðalvíkur og Ísafjarðardjúpgs er stórt um sig og skiptist í nokkra hluta. Einn þeirra er Darri, nokkurn veginn á miðju fjallinu.

Uppi á Darra eru leifar af ratstjárstöð Breta frá stríðsárunum. Þegar ég kom þangað upp 1990 stóðu þar tvær loftvarnarbyssur.  Önnur þeirra var það ryðguð að aðeins neðri helmingurinn var heillegur, en hin stóð enn í heilu lagi og miðaði út á Grænlandssund, rétt eins og aftur væri von á Bismark og Prinz Euegen í hinni frægu ferð "Rheinubung" sem endaði með því að Bismarck sökkti Hood, flaggskipi breska flotans, en en varð síðan sjálfur að lúta í vota gröf út af Biskayaflóa eftir eftirför breska flotans.

Í myndinni "Brúarjökull og innrásirnar í Ísland" sem ég hef verið með í smiðum í rólegheitum, veldur tilvist Sauðárflugvallar og yfirráða Þjóðverja yfir honum því að þessi sjóorrusta færist til bæði í tíma og rúmi og verður mun dramatískari.

En nóg um það í bili. Hornstrandafriðland býr yfir ómældum töfrum. Ég læt mig dreyma um það að endurnýjaðar verði loftvarnabyssurnar á Darra til þess að heilla ferðamenn, sem ganga þangað upp.

Því miður hefur stríðsárasagan verið vanrækt hér á landi en það er vonandi að breytast.

Sem innvígður Framari var valið samt auðvelt á knattspyrnuvellinum ef Fram var ekki annað liðið sem var að spila. Það var næstum því þegnskylda að halda þá með Skagamönnum en vera á móti KR.

Það var því ekkert erfitt fyrir mig að setja mig inn í Skagaandann og semja textann "Skagamenn skoruðu mörkin" þótt Fram ætti alla tíð hug minn.

Þegar fyrstu gullaldarmennirnir á Skaganum hurfu af vettvangi og liðið hrapaði niður hátt fall, reis nýtt lið í fremstu röð undra hratt þegar ný kynslóð tólk við.

Þannig hefur þetta, hin óhjákvæmilegu kynslóðaskipti, endurtekið sig nú kemur Skaginn á gríðarlegri siglingu upp í efstu deild og fer svo vel af stað í fyrstu leikjunum, að þeim verður best lýst með því að syngja: "Skagamenn skoruðu mörkin!"

Það munaði ekki nema örfáum mínútum að Skagamenn innbyrtu sigur í kvöld og óvíst að hægt verði að treysta á slíka "meistaraheppni" áfram, heldur afar spennandi að sjá hvernig liðið vinnur úr fyrsta ósigri sínum, þegar og ef hann ber að höndum, sem verður þó að telja líklegt í jafn langvinnri keppni og Íslandsmótið er.  

Enn tæpara stóð ríkisstjórn Steingríms Hermannssonar 1988 enda var bæði 1980 og 88 skipting þings í tvær deildir og önnur deildin því óhagstæðari stjórninni. Stjórnin hefði getað tapað níu hlutkestunum í þingnefndir þar sem hún hafði ekki meirihluta, en var svo ljónheppin að vinna öll hlutkestin.

Aðeins var hægt að bera upp vantraust á þessar ríkisstjórnir í sameinuðu þingi og 1980 hét Albert Guðmundsson því að verja stjórn Gunnars fyrir vantrausti.

1988 var það Stefán Valgeirsson sem hið sama gagnvart stjórn Steingríms, en Stefán var utan flokka.

Borgaraflokkurinn hafði svipaða stöðu 1988 og Hreyfingin nú og gat því ráðið talsverðu. Að lokum fór svo að Steingrímur styrkti stjórnina með því að kippa Borgaraflokknum inn í stjórnina og fá tvö ráðuneyti í hendur hans.

Þegar svona staða kemur upp á þingi snýst mál ekki aðeins um það einfalda atriði hvort stjórnin standi tæpt eða ekki, heldur eiga þingmenn um tvo kosti að velja, þann að hafa stjórnina áfram eða að fá eitthvert annað stjórnarmynstur.

Nú, eins og 1988 og 1980 er ekkert annað stjórnarmynstur í spilunum. Þess vegna er ástandið eins og það er og að sumu leyti líkt því sem iðulega hefur verið í sumum nágrannalöndum okkar eins og til dæmis Danmörku.

Þar er ekki einu sinni um það að ræða að stjórnir standi tæpt, heldur eru þær hreinar minnihlutastjórnir sem verða að semja um einstök mál við þingmenn úr stjórnarandstöðunni.

Ekki er að sjá að slíkt ástand þurfi að vera neitt verra en kraftastjórnmálin sem hér tíðkast í átökum meirihluta og minnihluta.

Þvert á móti virðist svona ástand sem er orðin að nokkurs konar hefð, leiða menn til meiri ábyrgðar og sveigjanleika sem út af fyrir sig skapar ákveðna ró og festu.

Lýsa mætti þessu sem samhjálpar/samvinnu/samræðu stjórnmálum í stað átakastjórnmála.  

Vatnajökull býr oft til sitt eigið veðurkerfi. í 2000 metra hæð yfir sjó er á öllu von. Ferðir um hann eru engu líkar.

Það er að segja þangað til farið er yfir Grænlandsjökul. Grænlandsjökull er nefnilega um 200 sinnum stærri en Vatnajökull. Leiðin yfir hann liggur upp í 3000 metra hæð.

Þegar komið er upp á jökulinn er tilfinningin sú þegar skyggnið er gott í heiðskíru veðri að leiðin liggi alltaf upp á við þótt hæðarmælirinn sýni að halli undan fæti.

Ég sagði stuttlega frá þessu á sínum tíma í bókinni "Ljósið yfir landinu" þar sem ljósbrot og ljósbjögun Grænlandsjökuls er lýst.

Hin hvíta birta jökuhvelsins mikla er svo skær að himinninn er ekki heiðblár eins og á Vatnajökli heldur ljósblár.

Manni finnst maður alltaf vera í risastórri lægð og allar leiðir liggja upp á við jafnvel þótt maður sé staddur á hæsta staðnum.

Á leiðinni niður í Syðri-Straumfjörð er farið yfir svo stóran og úfinn skriðjökul að þeir íslensku blikna.

Þegar síðan er komið niður af jöklinum tekur við fágætlega flott landslag með íshömrum, flúðum, fossum, fjöllum, dölum, hálsum og sléttum.

Yst í löngum dal á leiðinni til botns Kangerlussuak (Syðri-Straumfjarðar) er allt í einu komið í eyðimörk með sandöldum eins og í Afríku.

Og viti menn: Þegar komið er yfir hæð eina blasir við alþjóðaflugvöllur með flugvélum allt frá tveggja manna vélum, sem verið er að ferja yfir hafið upp í stærstu Boeing 747 "Bumbur" (Jumbó).

Meðalhitinn í febrúar er meira en 20 stiga frost en í júlí 16 stig að degi til, alger andstæða við Tingmiarmiut á sömu breiddargráðu á austurströndinni, þar sem meðalhitinn í júlí er 3,5 stig!

Eftir þrjár ferðir til Grænlands þar sem ein var þvert yfir jökulinn, önnur með flugvél upp á hann við Gunnbjörnsfjell sem er 3700 metra hátt og hin þriðja í einn af fjörðunum á Blossvervilleströndinni, hef  ég sagt í hálfkæringi: "Hornbjarg úr djúpinu rís" hvað? og kallað Vatnajökul "Skaflinn".

Það eru þessar yfirgengilegu stærðir og stærðahlutföll sem eru stór hluti af töfrum Grænlands.

Eftir sem áður kemst landið ekki á blað sem eitt af 40 helstu náttúruundrum veraldar. En hinn eldvirki hluti Íslands er á þeim lista.

Dásamleg er þessi dýrlega sýn; 

dömuna að horfa á: 

svo nautnaleg er hún og nett og fín 

í nærbuxum ofaní tá. 

K.N. lýsti hugrenningum af þessu tagi enn betur. 

Á undan mér hofróðan hraðaði för;

í hálsmálið kjólinn var fleginn;

á bakinu öllu var engin spjör;

en er nokkuð hinum megin?

En um blaðamanninn á mbl.is gildir kannski enn betur kunn vísa:

Fegurð hrífur hugann meira

ef hjúpuð er

svo andann gruni ennþá fleira

en augað sér.  

Þá hafði fryst að nýju og snjór lá í slóðum hálendisins en víða voru þær þó auðar. 

Kuldakastið nú kom á versta tíma að afloknum þessum góða kafla, því að frost og klaki ná sér fljótast og best á strik þegar jörð er auð. 

Að vísu hefur snjóað aðeins á norðausturhálendinu síðustu daga, en sá snjór einangrar klakann undir sér og gerir því ill verra. 

Nú er ég staddur við Mývatn og hér er jörð að mestu auð en þó eru býsna háir skaflar sem hefur þurft á einstaka stað að ryðja af leiðum, eins og upp á Mývatnsflugvöll. 

Rétt er að ítreka það sem kemur fram í pistlinum hér á undan að menn virði lokanir Vegagerðarinnar, því að þær eru ekki settar að ástæðulausu. 

En það þarf að huga alvarlega að því að lagfæra leiðirnar þar sem þær liggja um dældir sem fyllast af vatni til dæmis með því að leggja þar upphækkaðan veg. 

Slíkur vegur ofan á gömlu niðurgröfnu slóðinni en afturkræf framkvæmd og raunar alveg sama eðlis og niðurgrafni slóðinn.  Eini munurinn að niðurgrafni slóðin var vegagerð niður á við en upphleyptur vegur yrði vegagerð upp á við.

Þetta hefur verið gert á nokkrum stöðum á Landmannaleið (Fjallabaksleið nyrðri) og þyrfti að gera víðar því að á  tiltölulega ódýran hátt er hægt að lengja ferðamannatímabilið um allt að 2-3 vikur með þessu. 

Leiðin upp í Herðubreiðarlindir þarf alls ekki að vera lokuð svona lengi ef það er gert eða þá leiðin í dældinni sé lögð niður og jöfnuð út þannig að landið verði eins og það var áður, en lagður annar slóði, sem liggur hærra. 

Myndirnar voru teknar í leiðangri vísindamanna inn í Öskju fyrir mánuði en þá hafði verið frostakafli á undan og jörð því vel frosin.  

En tveimur vikum fyrr hafði verið heit hláka á Norðausturlandi þannig að þá var allt yfirborð gegnsósa.

Auk þess hafði hlákan myndað stórar tjarnir á hlutum leiðarinnar og einmitt við þær sáust ljót för sem höfðu myndast þar sem einhverjir höfðu verið á ferð í leyfisleysi og farið út fyrir slóðina og skorið jörðina þegar þeir fóru framhjá tjörnunum.

Það er ekki að ástæðulausu sem bann er við akstri á mörgum hálendisleiðum langt fram í júní. Sumar þeirra liggja þannig að enda þótt hlemmifæri sé á löngum köflum er ófært á öðrum köflum vegna þess að vatn hefur ekki horfið af þeim.  

Menn geta og gátu deilt um aðild okkar að NATO en í þessu tilfelli kom hún sér vel því að við gátum hótað því að fara úr bandalaginu ef Bretar beittu fallbyssum sínum.

Brotthvarf Íslands úr NATO var of stór biti fyrir Bandaríkin og aðrar NATOþjóðir að kyngja, landið var of hernaðarlega mikilvægt til þess að það væri inni í myndinni.

Einnig var það útilokað að beita hervaldi til að halda aðstöðunni hér af því að það hefði verið í mótsögn við það að aðildarþjóðirnar væru í bandalaginu af frjálsum vilja, í andstöðu við það að NATO væri trygging fyrir frelsi aðildarþjóðanna og hefði valdið gríðarlegum úlfaþyt erlendis, einkum á Norðurlöndum.

Það merkilega við þorskastríðin var að Íslendingar unnu fullnaðarsigur með því að hafa hentugri hertól enda voru þetta hernaðarleg átök, þótt í frumstæðum og smáum stíl væri miðað við öflugustu hertól nútímans.

Aðeins Íslendingar beittu fallbyssum sem voru auðvitað hlægilega litlar í þessum átökum miðað við hina stóru byssukjafta bresku herskipanna sem gátu með einni breiðsíðu gereytt varðskipi.

En einmitt vegna þess hve yfirburðirnir voru miklir á þessu sviði vissu Bretar að ef þeir skytu svo miklu sem einu skoti væru Íslendingar farnir úr NATO og allt yrði upp í loft.  

Þeir urðu því að beita herskipunum með ásiglingum en þau voru alls ekki smíðuð fyrir slík not.

Íslensku varðskipin voru mun betur fallin til slíks að ekki sé nú minnst á skuttogarana, sem Landhelgisgæslan tók í notkun og gátu valdið gríðarlegum usla með skutnum.

Í maí 1976 var svo komið að Bretar höfðu ekki nægan skipaflota til að halda þessu áfram því að of mörg  herskip þeirra voru úr leik vegna árekstranna.

Engin leið væri að heyja þorskastríð nú við nýjar pólitískar aðstæður og erfitt er að sjá, sem betur fer, að Íslendingar þurfi að heyja stríð framar.

Vegna þess hve stríðin voru einstæð er mikill missir af Þór, þessu sterka, góða og sögufræga skipi.

Huggun er þó að hafa Óðin og fyrir tilviljun er eina heila heimildarmyndin, sem Sjónvarpið gerði um leiðangur varðskips, einmitt tekin um borð í Óðni.

Það voru forréttindi að vera falið að taka slíka mynd sem heimild fyrir komandi kynslóðir.

Niðurstaðan varð sú að viðhalda embættinu en takmarka fjölda þeirra kjörtímabila sem forsetinn mætti sitja.

Skoðanakönnun um þetta sýnir að þessi niðurstaða stjórnlagaráðs er í samræmi við meginniðurstöður könnunarinnar um þessi atriði.

Er það vel, því að enda þótt skoðanir geti verið skiptar um flest það, sem stjórnarskrá felur í sér, verður aldrei hægt að gera öllum til hæfis heldur að setja saman eina stjórnarskrá fyrir eina þjóð.   

Það var til dæmis varla einleikið hve margt og mikið var vígt og lokið við að framkvæma á árinu 1930.

Dýr og viðamikil Alþingishátíð var haldin á Þingvöllum í tilefni af þúsund ára afmæli þingsins og Landsspítalinn og Ríkisúvarpið voru meðan verkefna sem ljómi lék um þetta ár.

Á miðjum áratugnum á undan hafði gengi krónunnar verið hækkað og afleiðingarnar voru ekki ólíkar því sem gerðist 80 árum síðar í aðdraganda Hrunsins, eyðsla, neysla og framkvæmdir meiri en áður höfðu þekkst. Þetta var í bæði skiptin í takt við uppsveiflu erlendis sem endaði með fjármálahruni og kreppu í kjölfarið.

Í aðdraganda kosninganna 1956 var slakað á höftum og aðhaldi og gamalkunnugt einkenni slíks stakk upp kollinum, meiri innflutningur á bílum en verið hafði samtals sjö ár á undan.

1966 bar mörg einkenni síðasta árs kjörtímabilsins og enda þótt augljóst væri að gengi krónunnar væri allt of hátt, var það dregið fram yfir kosningar að fella gengið og dugði ekki ein gengisfelling til, heldur urðu þær tvær á sama árinu.

1974 var þjóðhátíðarár eins og 1930, en í þetta skiptið var það 1100 ára afmæli landnámsins sem var tilefnið.

Frá árinu áður hafði ríkisstjórnin smám saman misst tökin á fjármálunum og þensla og verðbólga óðu upp úr öllu valdi og náðu nýjum hæðum.

1982 til 1983 missti þáverandi ríkisstjórn stjórn á fjármálunum þegar eitt ár var í kosningar og enn nýtt met í verðbólgu leit dagsins ljós vorið 1983.

Síðasta ár ríkisstjórnarinnar 2003 til 2007 er enn í fersku minni og talan 2007 er orðið að tákni fyrir svona stjórnarhætti.

Fyrirbrigðið er þekkt í sveitarstjórnum, en svo sanngirni sé gætt er oft um það að ræða, að viðkomandi meirihluti hefur lofað ákveðnum hlutum fjórum árum fyrr og reynir að efna þau í tæka tíð fyrir kosningar.

Af því leiðir að margar vígslur alls konar mannvirkja á sama árinu en meginástæða þenslu á kosningaári er eftir sem áður slakara aðhald en önnur ár.  

Mjólkárvirkjun er rennslisvirkjun með tæru vatni, pottþéttur og þrautreyndur virkjanakostur. Engin myndun er á aurseti í lónum sem fyllast af drullu og verða ónýt eins og hjá virkjunum jökulfljóta. 

Við Mjólkárvirkjun eru lágmarks umhverfisáhrif og framkvæmdirnar afturkræfar þar sem hver komandi kynslóð getur rifið mannvirkin og komið öllu í fyrra horf ef hún vill.

Sjálfbær þróun, endurnýjanleg orka, eilífðarvél. Nýting vatnsaflsins er hátt í 100%.  

Mjólkárvirkjun hefur augljóslega miklu minni umhverfisáhrif en áætluð Hvalárvirkjun í Ófeigsfirði, þar sem mörgum fallegum fossum og sérkennilegu landslagi hins ósnortna víðernis Ófeigsfjarðarheiðar yrði spillt.   

En lítum nú á nýjustu myndirnar af nokkrum háhitavirkjunum og skoðum þær ofan í kjölinn. Munurinn á þessum virkjunum og Mjólkárvirkjun er sláandi. Á myndunum hér fyrir ofan er horft í átt til hinnar nýju Hellisheiðarvirkjunar, sem er fjær á myndinni, en nær okkur eru tvær tjarnir sem affallsvatn frá virkjunni er þegar farið að búa til.

Þarna var áður lítil tjörn, Draugatjörn, sem nú er orðin stór vegna affallsvatns frá virkjuninni sem rennur í hana og hefur auk þess myndað aðra nýja tjörn fjær.

Það sem gerir þetta fréttnæmt er það að í forsendum fyrir þessari virkjun var það skilyrði að notuð yrði niðurdæling til að koma þessu vatni ofan í jörðina og koma af stað hringrás sem gæti lagfært þá ljótu tölu, að aðeins 13% orkunnar nýtist en 87% fara óbeisluð út í loftið eða renna í affallsvatni frá virkjuninni. Það er mikill munur á 13% og nær 100% nýtingu vatnsaflsins í Arnarfirði.

Niðurdælingin hófst í fyrra en ljóst er að hún skilar ekki meiri árangri en þetta. Höfum í huga að til þess að svona affallslón fari að myndast þarf jörðin fyrst að mettast af vatni og grunnvatnsstaðan að hækka nóg til þess að vatnið verði sýnilegt. Og virkjunin hefur ekki starfað lengi miðað við það að hún eigi að geta enst í 50 ár. Það er líka mikill munur á þeirri stuttu endingu og eilífðarendingu virkjunar vatnsaflsins í Arnarfirði.

Eftir 50 ár verður orka Hellisheiðarvirkjunar tæmd. Hvar eiga börn og barnabörn okkar þá að fá rafmagn í staðinn ef búið verður að vikja allt sundur og saman á nær öllum Reykjanesskaganum?

Niðurdælingin hefur valdið ónæði af manngerðum jarðskjálftum í Hveragerði í 15 kílómetra fjarlægð og einhverjum skemmdum á húsum þar. Skjálftahrina kom í fyrrahaust og aftur um daginn og spurningar vakna: Koma hrinurnar þegar niðurdælingin var hafin, svo að það varð að hætta henni áður en Hvergerðingar urðu of argir? Er það vegna þessa sem lónin myndast?  Er það af þessum sökum að niðurdælingardæmið gengur ekki upp?

Engar upplýsingar er að hafa. Þetta er enn einkamál inni í fyrirtækinu.

Landi hallar frá þessu svæði vestur til vatnsbólasvæðis höfuðborgarsvæðisins. Hvernig verður staðan eftir nokkra áratugi?

Lítum næst á Svartsengisvirkjun sem er hér á myndinni fyrir ofan. Þar þenjast affallslón út og hækka með hverju ári, fara brátt að sökkva vegum og hefur borist til eyrna að búast megi við að grafa þurfi langan skurð með miklu umhverfisraski um stórt ósnortið svæði til þess að veita því í burtu.

Bláa lónið verður æ minna inni í þessu vatnasvæði. Bláa lónið er og hefur verið hið besta mál, en tölur benda til að orkan verði tæmd eftir nokkra áratugi og Bláa lónið ásamt Hitaveitu Suðurnesja kulnuð fyrirbæri.

Bláa lónið réttlætir ekki öll þau ósköp af lónum sem þegar hafa myndast og eiga eftir að margfaldast á næstu áratugum í þessum virkjunum og öðrum sem verið er að gefa grænt ljós á.

Skammt suðvestan við Svartsengisvirkjun er gígaröðin Eldvörp, sex kílómetra löng, mynduð á sprungu vegna reks meginlandanna. Hér sjáum við hluta þessarar gígaraðar þar sem búið er að planta niður einni tilraunaholu. Fara þarf austur að Lakagígum til að sjá hliðstæðu og gígaraðir og móbergshryggir eins og eru hér á landi er hvergi að finna annars staðar í heiminum.

Hvergi annars staðar í heiminum gengur neðansjávareldfjallahryggur á flekaskilum meginlanda á land eins og á hér á Reykjanesi og Reykjanesskaganum. 

Þessi heimsundur eru nokkra kílómetra frá aðal alþjóðaflugvelli landsins og algerlega vannýtt tækifæri við Eldvörp til að leyfa ferðafólki að upplifa þar ósnortna náttúru einstæðs eldfjallalandslags. Gamall göngustigur, Árnastígur, liggur þvert yfir norðurhluta Eldvarpa. Þar mætti setja upp fyrir ferðamenn sýnishorn af lifsbaráttu fyrri kynslóða, gangandi vermenn með poka sína.

"Survival", barátta við óblíð náttúruöfl, lífsbaráttusaga fyrri kynslóða, nokkuð sem sívaxandi hluti ferðafólks vill sjá og upplifa.

Í Sundvörðuhrauni, rétt hjá, eru kofarústir á vel földum stað, líkast til felustaður Grindvíkinga sem flúðu þangað meðan Tyrkjaránið gekk yfir.

En nú er verið að gefa grænt ljós á að gera á þetta svæði að virkjunarsvæði með borholum, gufuleiðslum, vegum, stöðvarhúsi, skiljuhúsi og háspennulínum. Þessi eina tilraunahola, sem komin er, verður eins og krækiber í því helvíti.

En það sem verra er, - og nú verður munurinn á Mjólkárvirkjun og svona virkjun enn meira sláandi, -orkunni þarna á að pumpa upp úr sameiginlegum jarðhitageymi Eldvarpa og Svartsengis sem þar með mun tæmast enn hraðar en ella. Tölur benda til að það taki aðeins um 30 ár!

Orkusölusamningar verða þá í uppnámi og lokaniðustaðan, sem afkomendur okkar munu standa frammi fyrir sú, að það verði enginn arður af virkjuninni heldur tap, sem þeir verði að borga og standa í ofanálag uppi með svæði sem spillt var og eyðilagt í ofurgræðgi núlifandi kynslóðar.

Utar á Reykjanesi er Reykjanesvirkjun, ný virkjun sem þó hefur þegar getið af sér vaxandi affallslón.

Þar er líka sóst eftir stækkun þótt það muni kosta að virkjunin endist mun skemur fyrir bragðið og því þrýst í gegn að gera svipað við Stóru-Sandvík og í Krýsuvík þar sem bæði móbergshryggurinn Sveifluháls og helsta ósnortna hverasvæði Reykjanesskagasins sem yrðu tekin í nefið.

Engar marktækar rannsóknir liggja fyrir á því hvort verndarnýting svæðisins sem eldfjallagarðs fyrir ferðafólk gæti gefið mun meiri tekjur en ef það yrði virkjað sundur og saman.

Til að sjá álíka eldfjallagarð þarf að fara yfir þver meginlönd, hálft Kyrrahaf og þar á milli eyja í eldfjallagarð, sem dregur að sér þrjár milljónir manna á ári.

Milli Nesjavallavirkjunar og Þingvallavatns hefur myndast affallslón og er sagt að vatnið frá virkjuninni renni í átt frá vatninu í áttina að Henglinum, og hallar þó landi þangað upp en hins vegar niður að vatninu. Fundist hefur arsen í Þingvallavatni og kvikasilfur í urriðanum þar en engar viðvörunarbjöllur hringja þó.

Rennum augum norður í land.

Við Þeystareyki er aðeins verið að byrja að bora tilraunaholur en samt hefur þegar myndast þar vaxandi affallslón. Hægt væri að láta fimm borteiga með stefnuborunum nægja, en fimmtán skulu þeir verða.

Ég hef áður sýnt í pistli hvernig vaðið er með borteiga inn að fallegustu hverunum.

Bjarnarflagsvirkjun er aðeins 3 megavött en samt rennur þar affallsvatn bæði ofan jarðar og neðan í átt að Mývatni sem er í aðeins 4 kílómetra fjarlægðar og landi hallar beint þangað.

Vatnið í Grjótagjá, sem áður var kristaltært, er nú orðið bláleitt.

Þar á að gera 30 sinnum stærri virkjun með loforði um niðurdælingu, sem yrði í fjórum sinnum minni fjarlægð frá hótelum og byggð en er á Hellisheiði. Hvernig verður sú niðurdæling auðleystara vandamál þar en við Hellisheiðarvirkjun?

Á að bjóða upp á "jarðskjálftaferðamennsku" þar sem aðdráttaraflið muni felast í vökunóttum í skjálfandi rúmum og nýjum brotnum eða hrundum veggjum á hverjum morgni? 

Eru menn tilbúnir til að spila áhættuspil með hið einstæða samspil jarðmyndana og lífríkis, sem Mývatn er og hefur verið þungamiðjan í aðdráttarafli Norðausturlands?

Fyrst bláleitt vatn frá 3ja megavatta virkjun er komið í Grjótagjá, hvað um bláleita affallsvatnið frá 30 sinnum stærri virkjun?

Hinum megin við Námasskarð má líta sístækkandi lón affallsvatns frá Kröfluvirkjun, sem hefur myndast í tíu kílómetra fjarlægð frá virkjuninni og gefur tóninn.

Á neðri myndinni er horft til norðurs og er Kröfluvirkjun við sjóndeildarhring efst á myndinni. .

Spurning Ómars Smára Ármannssonar brennur á vörum: "Á þetta að verða allt svona?"

Er það svona sem við ætlum að skila landinu til kynslóða framtíðarinnar, - kulnuðum og ónýtum háhitavirkjanasvæðum, sem af græðgi voru tæmd af orku eins hratt og unnt var í stað þess að fara af stað rólega og örugglega og haga málum þannig í samræmi við alþjóðlegar skuldbindingar okkar um sjálfbæra þróun að orkan entist á þann hátt að svæðin fengju tíma til að endurnýja sig með innstreymi, sem var jafnmikið og útstreymið?

Og í ofanálag hafi útblástur brennisteinsvetnis þegar fyrir nokkrum árum, áður en Hellisheiðarvirkjun var gangsett, verið slíkur að í Reykjavík stóðst andrúmsloft í meira en 40 daga á ári ekki lágmarkskröfur Kaliforníuríkis um loftgæði.

Á rányrkja af áður óþekktri stærð beint í kjölfar fjármálahruns að verða að helsta afreki okkar og minnisvarða um ókomna tíð ? 

Nú eru forsetakosningar í aðsigi. Hingað til hafa íslenskir ráðamenn einróma logið því að útlendingum og okkur að við séum að öllu leyti í virkjunum okkar  til fyrirmyndar varðandi sjálfbæra þróun og nýtingu hreinna og endurnýjanlegra orkugjafa?  Hvaða forsetaframbjóðendi mun lýsa því yfir að hann muni segja sannleikann um þessi mál, verði hann kjörinn?  Enginn? Einn? Fleiri?

P. S.

Fyrir þá sem vilja vita og sjá meira má geta þess að þessi pistill er í framhaldi af pistli, sem ég skrifaði 5. maí og var tengdur við frétt á mbl.is þann sama dag með yfirskriftinni: "Verður þetta alltaf svona?"

Pistill minn bar nafnið "Já, það varð svona og það verður svona."  Með honum voru myndir af borteigum og fleiru á nokkrum virkjanasvæðum.

Síðar var fylgt eftir með annarri frétt á mbl.is daginn eftir, 6. maí í tengslum við þennan pistil minn.

Í Noregi hefur trúfesti og heittrú oft verið mikil og meiri en hér á landi. Eins og hér á landi eru hátt í 90% norsku þjóðarinnar skírð inn í þjóðkirkjuna.

Þegar ég var á ferð uppi í sveit í Noregi á sunnudagsmorgni í stillilogni fyrir nokkrum árum, stansaði ég í bæ einum til að taka þar myndir og heyrði í útvarpi og út um opna kirkjuglugga ávæning messuhaldi, söng og predikun.

Mikið óskaplega var þetta líkt og er hér! Manni fannst maður vera kominn út á land á Íslandi.

En nú ber svo við að þjóðkirkjan norska fær þá heitu ósk sína uppfyllta að numið verði burt úr stjórnarskrá svipað ákvæði og verið hefur hér á landi, þveröfugt við það sem hefur verið haldið á lofti af mörgum kirkjunnar mönnum hér.

Þetta hlýtur að vera umhugsunarefni fyrir hinn nýja biskup íslensku þjóðkirkjunnar.   

Þótt þetta kunni að virðast flókið, dýrt og erfitt núna, mun það marg borga sig síðar að hafa ekki verið á eftir öðrum þjóðum í þessu heldur í forystu.

Því miður gengur þetta alltof hægt hjá þjóð sem enn er með eyðslufrekasta og mest mengandi bílaflota á Vesturlöndum.

Metanið liggur beinast við eins og stendur og ef sú eldsneytisnotkun veldur þeim vonbrigðum, sem út í hana fara, verður erfiðara síðar við að fá hingað bíla sem ganga beint fyrir rafmagninu, sem við framleiðum sjálfir.

Þetta má ekki klikka!  

Fyrirmyndin var Jake LaMotta, sem varð frægastur fyrir það að berjast við hugsanlega besta hnefaleikara allra tíma, miðað við þyngd, Sugar Ray Robinson.

Einkum varð "Valentínusardagsbardagi" þeirra frægur því að þar sýndi LaMotta aldeilis yfirgengilegt hugrekki og þolgæði þegar Sugar Ray barði hann sundur og saman í plokkfisk.  

De Niro varð síðan að létta sig aftur eftir að tökum myndarinnar var lokið, og hefur það áreiðanlega verið miklu erfiðara fyrir hann en að fita sig.

Vesalingarnir geta verið krefjandi á leiksviði, hvort sem um leikrit, söngleik eða kvikmynd er að ræða.

Jean Valjean verður að hafa líkamsburði sem eru sannfærandi fyrir kraftajötun og Fantine verður að vera hörmungin uppmáluð þegar hún er komin að fótum fram.

Ég var aðeins tólf ára þegar ég lék í leikritinu Vesalingunum í Iðnó og leikritið var afar viðamikið, frumsýningin tók næstum því fjórar klukkustundir.

Æfingarnar tóku oft tvöfalt lengri tíma. Með ólíkindum er, þegar litið er til baka, að þetta stórvirki Gunnars Hansen skyldi ganga upp.

Lokaæfingin var þolraun fyrir alla og henni lauk ekki fyrr en klukkan hálf sex að morgni.

Urðu foreldrar mínir að taka ábyrgð á því að slíkt væri lagt á tólf ára snáða.

Ég hefði hins vegar orðið afar svekktur ef ég hefði ekki fengið að upplifa og kynnast þeirri kröfuhörku sem leiklistargyðjan getur lagt á þá, sem hafa gengið henni á hönd, þótt barnungir séu.  

Mér var innprentað af leikstjóranum og Einari Pálssyni, aðstoðarmanni hans og meðleikara, að við værum í raun sendiboðar að flytja mikilvæg þjóðfélagsleg skilaboð.

Því fylgdu skyldur sendiboðans frá örófi alda, sem væru afar göfugar, allt upp í það að láta það yfir sig ganga að vera líflátinn fyrir að flytja skilaboðin.